W ROLACH GŁÓWNYCH
ZIELONA KARTA
W PO Z OSTAŁ YCH ROLACH
MU ZYKA
- Ile? - 1,50$.
Proszę pani! Reszta!
ZDJĘCIA
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
Czy ktoś może mnie poratować? Może pani?
- No proszę! - Cześć, Anton.
- Ale się wystroiłaś. - Pasuje do roli?
Jasne. Popatrz na mnie.
- Kawy? - Nie. Tak! Nerwy.
To normalne w dniu ślubu.
Wyglądasz olśniewająco.
Dzięki. W pożyczonej sukience.
- Robisz coś wspaniałego, Bronte. - Błagam, bez przemów.
Dobra.
Georges!
Idziesz?
- Miło mi było poznać. - Mnie również.
- Bardzo dobrze grałaś. - Ty też.
O, jest Anton.
Masz tu swój egzemplarz.
Nigdy nie zapomnę "Afryki".
- Tak... gdzie się poznaliśmy. - Kawiarni...
Powodzenia.
Miłego komponowania.
Muzyki.
Ach, tak. Oczywiście.
- Co teraz? - Nic. Nie musicie się spotykać.
AKT ZAWARCIA MAŁŻEŃSTWA
W Afryce?
Tak.
Tam się poznaliśmy.
I tam teraz mieszka. Znowu.
Wolałabym, by był przy mnie. Ale go nie ma.
Byłby zachwycony mieszkaniem.
Dużo podróżuje.
Ale to spokojna osoba. Ja zresztą też.
- Co on tam robi? - Jest kompozytorem.
- Muzyka afrykańska. - Ale chyba nie bębny?
Nie pozwolimy tu nikomu bębnić.
Och, nie. On bada ich muzykę. Jest naukowcem.
Ale sam nie jest... Afrykańczykiem?
- Jest Francuzem. - Ach, tak.
Co to?
"Zielona partyzantka". Jakaś organizacja militarna?
To ogrodnicy-wolontariusze. Pracują na rzecz ubogich.
Pani należy też do wydziału planowania parków.
Mieliśmy kłopoty z poprzednim lokatorem.
Był kawalerem. Zaniedbywał obowiązki lokatora
mieszkania 12F.
Dlatego sądzimy, że młode małżeństwo
będzie odpowiedniejsze.
Pani jest ogrodnikiem, to wielki plus.
Ale nie powinniśmy się zgadzać, nie poznawszy
- pana Faure. - Wolę tę parę z banku, bez psa.
Zdaję sobie sprawę z sytuacji, ale...
mogę doprowadzić ogród do poprzedniego stanu.
Nie chcę się wdawać się w szczegóły, ale maranta
wymaga przycięcia, krynie i zamie są w opłakanym stanie,
Chamaedorea ma przerośnięte korzenie,
Cyathaceae dicksoniausycha, podobnie biednaCordyline heliconia.
A potem trzeba będzie zasilić apidistry, begonie, bromelie...
Bronte! Ojcowie miasta dali projektowi błogosławieństwo!
Lepiej późno niż wcale!
Ja też mam dobrą nowinę.
- Załatwiłem pierwszorzędną glebę. - Żartujesz?
Burger King miał wielką promocję w Sheraton Center.
Odtworzyli Teksas z wielkim hamburgerem pośrodku.
Mieli kłopot, co zrobić z ziemią,
ale zdjąłem im ten ciężar z barków. Czołem, Harry.
Mamy oficjalną zgodę.
Burger King!
Bronte, jesteś głodna? Skoczymy gdzieś?
Ty też? We czworo? Może do "All Nations"?
- Chcemy zamówić. - Nie mój rewir. - A czyj?
- Pan jest naszym kelnerem? - Nie. Georges!
Chodźmy stąd, tu jest okropnie.
O tej porze wszystko już zamknięte.
- Państwo już wybrali? - Za chwilę.
Co dziś polecacie?
Wątróbkę cielęcą w specjalnym sosie na sposób szwajcarski...
- Rostbef w stylu angielskim... - Nie jadam mięsa.
A dlaczego?
Słucham?
- Skoro tak, to proponuję rybę. - Jestem wegetarianinem.
Macie danie jarskie?
- Warzywa "All Nations". - Poproszę.
Bez oleju i bez soli.
- Dla mnie ryba. - I dla mnie.
Dwa razy ryba.
A...
dlamademoiselle?
Czy może dlamadame?
To tutaj, po prawej. Tu.
- Zaprosisz mnie? - Nie.
A co to, dziewczęcy internat?
- Co to za sekrety? - Jakie sekrety?
Większość dziewczyn sama mi się narzuca.
Jesteś wyjątkiem. Popraw się.
Jedzie pan?!
- Dobry wieczór, pani Faure. - Dobry wieczór, Oscarze.
Jest poczta. Większość na nazwisko Parrish.
Widać nie wiedzą o pani ślubie.
- Używam obu nazwisk. - Feministka?
- Chyba tak. - Ale z Afryki nic nie przyszło.
Sprawdzałem. Pewnie wciąż jest na safari.
Prawdopodobnie.
- Dobranoc, pani Faure. - Dobranoc, Oscarze.
- Pani Faure? - Tak.
- Nazywam się Gorsky, jestem z INS. - Skąd?
Z urzędu imigracyjnego. Jestem w recepcji.
Chcemy porozmawiać z panią i z mężem.
- Słucham panią? - Szukam Georgesa Faure.
Już tu nie pracuje.
Obraził gościa.
Przepraszam.
- Muszę go odnaleźć. Gdzie mieszka? - Georges Faure to zakała.
Radzę się trzymać od niego z daleka. A teraz przepraszam,
goście czekają.
Pani zna Georgesa?
- Do kogo? - Do pani Faure.
- A pan to kto? - Pan Faure.
Pan Faure? Przepraszam.
Nigdy pana nie widziałem. Witam. Jak było w Afryce?
- Ma pan bagaże? - Nie.
Od razu pomyślałem: "Facet wyszedł prosto z dżungli". I miałem rację!
Żal mi było patrzeć na rozłąkę takiej młodej pary.
To osłabia związek. Jestem staromodny,
ale w tym kraju rodzina schodzi na psy.
Sam od 15 lat mam żonę. A to nasze dzieci.
Dzwonię do niej dwa razy dziennie. Nie znoszę feminizmu
- i par żyjących w grzechu, zgroza. - Tak nie można.
No to...
Wejdź.
Lada moment przyjdą tu ci ludzie, więc...
omówmy sytuację. Dostałeś mój list?
Oczywiście, dlatego przyszedłeś.
Adwokat twierdzi, że nie ma powodów do paniki,
chodzi o formalność.
Masz kawę?
Tak. Dobry pomysł.
Wypijemy sobie kawę, jak stare, dobre małżeństwo.
Jak komponowanie? Zatrudnią cię w Kalifornii?
Nie. Nie spodobali mi się.
Wolę dalej być kelnerem.
- Ale już nie pracujesz w restauracji. - Odszedłem.
- Mówili, że cię wylali. - Naprawdę?
Zabawne.
Nie cierpię kapitana. Straszny
z niego snob.
Za chwilę tu będą, a ty łazisz po moim mieszkaniu.
Rozumiesz, w jakiej mnie postawiłeś sytuacji?
Wybacz, Betty.
Bronte.
To beznadziejne.
Co z kawą?
Grozi mi więzienie, a ty się domagasz kawy?
Boże, już są! Czekaj. Czekaj!
Ja!
- Pan Faure? - Tak, to ja.
- INS. - Proszę na górę.
- Co robisz? - Schowaj w mojej szafie.
Obrączka!
Musimy porozmawiać.
- O czym? - O nas! Będą zadawać pytania!
Chcą nas tylko zobaczyć razem. Mój kumpel miał to samo.
Popatrzą i sobie pójdą.
Otworzysz, cherie?
- Ja będę mówił. - Za słabo znasz angielski!
Spokojnie. Jesteśmy razem.
Nie panikuj.
Cherie!
Idź!
Jak tu... fikuśnie.
Georges...
To pani Sheenan i pan Gorsky.
Proszę usiąść.
- Panie Faure. - Georges.
Przekroczył pan granicę Stanów 5 miesięcy temu.
Tak i już je kocham.
To kraj wielkich możliwości! Już się w nim zadomowiłem.
Wielki ze mnie szczęściarz. Śliczna żona... mieszkanie...
Roślinki.
Szczęściarz.
Wizę turystyczną wydajemy tylko na półtora miesiąca.
Popełnił pan wykroczenie.
Ale to już nieistotne.
Zawarcie małżeństwa daje prawo pobytu stałego.
Czy państwo tu mieszkają?
Oczywiście.
- Wprowadziliście się tu po ślubie? - Tak.
Administrator twierdzi,
że pan wyjeżdżał, panie Faure.
- Do Afryki. - Tak. Strzelałem do słoni.
Z aparatu.
Przywiózł mi trochę roślin. Fiołki afrykańskie.
Gdzie pan mieszkał
przed zawarciem małżeństwa?
I tu i tam.
Raz nocowałem w parku.
Gdzie pan pracuje?
Mąż jest kompozytorem. Pracuje teraz nad dziełem
zainspirowanym Afryką.
Kompozytor? Nie mamy tu żadnej wzmianki.
Jakiego rodzaju muzyki... rocka?
Do baletów. Komponuję balety.
Balety.
W podaniu o paszport napisał pan, że nie był pan karany.
Czy jest to prawda?
Oczywiście.
- Czy pani mówi po francusku? - Nie za bardzo.
- Nie całkiem. - Miłość nie zna przeszkód.
To by było wszystko.
Przepraszamy za kłopot.
Zaostrzono przepisy dotyczące fikcyjnych ślubów cudzoziemców
starających się o zieloną kartę. Zalecenia odgórne.
Z Białego Domu.
Nie chcecie tu nieodpowiednich ludzi.
Właśnie.
To zrozumiałe.
A tak z ciekawości...
jak się poznaliście? To na pewno romantyczna historia.
- My... nie, mów. - Nie, ty.
Wpadliśmy na siebie.
Niosłempokunki.
- Pakunki? - Pakunki.
Nie zapomnij o Antonie. Był z Georgesem. To mój znajomy.
- Pomógł nam pozbierać pakunki. - I przedstawił nas sobie.
A tak. Rzeczywiście.
I...?
- Padało. - Przemokliśmy.
Wziąłem jej pakunek.
Pani też miała pakunki?
Wszyscy. Całą masę pakunków.
- Zabrałem jeden należący do niej. - Przez pomyłkę.
Więc miałem swoje pakunki...
i jej pakunek...
byłem obładowany i chwiałem się na nogach, o tak...
Odbierzcie.
- To nie do mnie. - Skąd wiesz? Ale odbiorę.
Nie urządzajmy przy gościach małżeńskiej sprzeczki.
Phil, jeszcze nie wróciłeś?
- Wcale się nie cieszę. - Proszę mówić dalej.
Nie mogę teraz rozmawiać.
Skończył pan na tym, że zabrał pan jej pakunki...
- Tak. - To super.
Odkryłem, że mam o jeden za dużo.
Było ich 9, a teraz miałem 10. "Co to znaczy?" - pomyślałem.
Rozpakowałem i zobaczyłem... damską bieliznę.
Damską bieliznę?
Exactement.
Więc zadzwoniłem do Antona,
a on powiedział, że to musi należeć do Betty.
Chyba Bronte?
Tak... Bronte.
Ale wtedy jeszcze nie znałem jej imienia.
A potem... już znałem.
To wszystko.
Mogę skorzystać z łazienki?
Z łazienki.
Po co?
Muszę skorzystać...
z toalety...
- Proszę. - Gdzie ona jest?
- Co? - Toaleta.
Pokaże mi pan?
Proszę za mną.
Cudownie. Świetnie.
Tutaj była kiedyś, przed remontem.
Wciąż zapominam.
Tu był schowek na szczotki, ale przerobiliśmy go na sypialnię.
A łazienka jest tutaj.
Merde.
Ma się do mnie wprowadzić?
Skąd to zdumienie? Pokiełbasiły się pani wartości.
Wyszła pani za nieznajomego,
by zdobyć oranżerię. Szokujące. Mam staroświeckie poglądy.
Dla mnie podstawą małżeństwa jest miłość. Dla pani nie? Trudno.
Skoro go pani poślubiła,
- może go pani przenocować na sofie. - Nigdy.
Druga rozmowa w poniedziałek. Macie weekend na przygotowanie.
Dwa dni? Nie musi się wprowadzać. Możemy się spotykać w parku.
Ta rozmowa będzie drobiazgowa. Przepytają was oddzielnie.
Jakiego koloru ma szczoteczkę? Jego ulubione potrawy? Czy chrapie?
Poznajcie swoje zwyczaje. Przygotujcie się jak do egzaminu.
- Nie ma innego wyjścia? - Jest. Możecie się przyznać.
Jego deportują, pani zapłaci karę i pożegna się z oranżerią.
Państwo policyjne.
Złamała pani prawo.
Wydawało się pani, że to nic takiego, ale takie są fakty.
Powinna pani przedstawić Georgesa części znajomych.
- Jako dawnego przyjaciela z Paryża. - Umarłabym ze wstydu.
To taki buc... Nie chcę.
Pani wybór. Ale obgadajcie wszystkie szczegóły.
W poniedziałek wieczór
- zaczniemy myśleć o rozwodzie. - Nie mogę się doczekać.
Do twojej sadzawki.
Dziękuję. Czekaj, oprowadzę cię po domu.
Łazienkę już widziałeś.
Proszę, nie pal
w mieszkaniu.
- Co to? - Kawa. Naprawdę.
Bezkofeinowa.
- Nie masz prawdziwej? - Nie.
- Zrobię ci przepyszną kawę. - Pijam tylko bezkofeinową.
Zmienisz zdanie.
Nikt nie może wiedzieć. Wymyślmy bajeczkę
na wypadek spotkania znajomych.
Znamy się od dawna. Uwielbiam twoje balety. Przyjechałeś
z Paryża. Zatrzymałeś się u mnie na parę dni. Jesteś gejem.
Odpada.
Dobra, nie jesteś gejem, nie było miejsc w hotelu.
- Kiepska bajeczka. - Wymyśl lepszą.
Sprawa polityczna.
Może będę terrorystą?
Nie, to też odpada. Ale polityka może być. Uchodźca.
Tak. W to uwierzą.
Nie. Nic nie mówmy. Jestem znajomym, nocuję u ciebie.
- To Nowy Jork. - Słusznie.
Śpisz na kanapie. Koszty dzielimy po połowie.
Będę gotował.
Nieładnie pachnie. Odłóż.
- Karma dla ptaków? - Nie, muesli.
- Odłóż. Kupię rogaliki. - Ale ja lubię ptasią karmę.
- Nie, proszę. - Nie, wybierz.
B.?
Bronte?
- To ty. Cześć! - Co tu robisz, Lauren?
Co ja tu robię? Kupuję jedzenie.
To nie twoja dzielnica.
Mama urządza wieczorek muzyczny,
robię dla niej zakupy. Kiedy mnie zaprosisz?
- Jesteście razem? - Tak jakby.
Mój znajomy, Georges Faure, Lauren Adler.
Ten akcent... Francuz?
Mam francuski etap. W poniedziałek kupiłam francuski żakiet.
W środę oglądałam francuski film, a wczoraj wieczorem Tony
zabrał mnie do francuskiej knajpy. Jak u Junga. Koincydencja...
czy jakoś tam...
Miło mi było, przyjacieluBronte.
Jeśli masz ochotę na francuską kuchnię, to dziś gotuję. Dla Bronte.
Panie Faure! Dzieci, to pan Faure. Ten, co był w Afryce.
Moje dzieci. Może i wam niedługo powiększy się rodzina.
Zatrzymać windę!
Stop!
Jadę na górę! Zaczekajcie!
Powinni naprawić te drzwi. W końcu kogoś zabiją.
Czego chciały te urzędasy?
- Niczego. - Nie wiemy.
- O czym mowa? - O wizie Georgesa.
Pytali, czy pan Faure to i tamto...
i o panią Faure...
Czy była w Afryce i w ogóle.
Pani Faure?
Matka Georgesa.
- Zmarła w Afryce. - Współczuję.
Stratowana przez słonie.
Cały dzień mogłabym tak patrzeć.
Szczęściaro, gościsz francuskiego mistrza kuchni.
- Przestań. - Co robisz w Nowym Jorku?
- Wpadła... - To polityczna...
- Mów. - Nie, ty.
Coś politycznego?
Polityczny... balet.
Trudno mi to sobie wyobrazić.
- No wiesz... - Pisze muzykę baletową.
- To znajomy. Nie jest... - Gejem.
To dobrze.
Nie mógł znaleźć hotelu. Przyjechał z Afryki.
Łączy nas stara znajomość. Więc jej nie pieprzę.
Musiałaś kogoś zamordować?
Pewnie go pocięłaś na kawałki i użyłaś jako nawozu.
I ten twój Francuz. Czekam na szczegóły.
- Lauren, błagam. - Mama byłaby zachwycona.
A właśnie... rodzice wyprowadzają się z Nowego Jorku.
A co z ogrodem?
- Mówiłam tacie o Zielonych Glizdach. - Partyzantach.
Jest liberałem.
Chciałby podarować wam rośliny.
- Nie! Chyba nie te piękne drzewa? - Drzewa,
- rośliny, wszystko. - Bomba!
- Jesteśmy spragnieni roślin. - Czekaj, jest jeden szkopuł.
Mama się nie zgadza.
Ale może ją przekonasz.
- Niczego nie tknęłaś. - Nie jadam takich potraw.
- Lubi ptasią karmę. - Nadmiar masła jest niezdrowy.
Po co żyć, skoro odmawiasz sobie radości?
Nie pal!
Zachowujecie się jak stare małżeństwo.
Jak się poznaliście?
Niosłem całe mnóstwopokunków...
To długa historia. Później ci opowiem, mam masę pracy.
Rozumiem aluzję.
Nie, dopij wino. Doleję ci.
- Miło mi było poznać. - Mnie również. Do zobaczenia.
Jest boski.
Teraz mogę ci się przyznać. Nie znosiłam Phila.
- Jest taki narwany! - Wciąż jestem z Philem.
Wybacz. Lubię Phila. Tak się przejmuje losem środowiska.
O tak.
- Cała ja. Gafa za gafą. - Drobiazg.
W takim razie chętnie znów się spotkam z Georgesem. Odlot.
Czemu ją zaprosiłeś? To moje mieszkanie.
- Nic z tego nie wyjdzie. - Nie,
- jeśli mi o sobie nie opowiesz. - I ta głupia historyjka z pakunkami!
Twoja matka, słonie, oszukiwanie znajomych... zgroza!
I nie chowaj papierosa, tylko wyjdź!
Zaczęłaś oszukiwać, wychodząc za mnie.
- Nie ja ją zaprosiłam! - Obwiniasz mnie, a ty też...
- Co? - Wzięłaś ślub!
Ja to zrobiłem dla zielonej karty. A ty? Zmuszałem cię?
- Wyjdź! - Nie budź we mnie
bydlaka!
I co zrobiłeś... ty głupi
francuski buraku!
To ja. Dzięki za lunch. A ta oranżeria! Jestem zazdrosna.
- Wybacz, że cię okłamałam. - Co takiego?
Nic ci nie mówiłam i nie zaprosiłam cię wcześniej.
Nie przejmuj się, B.
Dzieje się ze mną coś dziwnego, masz rację.
Sprawy się komplikują.
Mama urządza dziś przyjęcie.
Jesteś zaproszona.
Pogadasz z nią o drzewach.
Przyjdź z Georgesem.
Co tu robisz?
Kupiłem ci piękne pomidory.
To bardzo miłe, ale...
I na dworze. Chodź.
Rzodkiewki,
- papryka, marchewka. - Moje rośliny!
- Chwasty. Powyrywałem. - Mój projekt badawczy!
- Przepraszam. To dla ciebie. - Niczego tu nie dotykaj!
I nie wchodź więcej do oranżerii!
To moje... królestwo.
- Wolisz rośliny niż ludzi. - Niż pewnych ludzi.
Boże...
Rozejm, dobrze?
Nie ja dążę do wojny.
Pytałeś, czemu za ciebie wyszłam.
Dla tej oranżerii.
- Nie spodziewam się, byś zrozumiał. - Rozumiem.
Jeśli o czymś marzysz, zdobywasz to.
Pracujemy dziś? Wkuwamy, jak w szkole?
- Wychodzę. - Idę z tobą.
- Nie. - Czemu?
- Ach, twój narzeczony. - Nie, wyjechał.
Wybieram się do rodziców Lauren. Są snobistyczni.
Narobiłbym ci wstydu? Jestem burakiem.
Adlerowie mogą nam podarować cenne drzewka.
- Nam? - Stowarzyszeniu ogrodników.
Zakładamy ogrody w ubogich dzielnicach...
Wywodzę się z dołów. Marnujesz tylko czas.
Tam się nic nie zmieni. Zawsze tak będzie.
Daruj sobie.
Drzewa są miłe, to prawda. Ale się nimi nie najesz.
Ludziom trzeba nadziei.
- Ogrody to nadzieja? - To zawsze coś.
Drzewa są przyjemne, ale na wsi.
Powiedz to dzieciom.
Żyją w chaosie, w rozpaczy.
Może sadzenie roślin i łażenie po drzewach to mało, ale zawsze coś.
- Skoro to cię bawi... - Bawi?
Chaos.
Rozpacz.
Z rozpuszczonymi ładniej.
Lepiej ci z rozpuszczonymi włosami.
Wrócę przed dziesiątą. Udawaj,
- że cię nie ma. - Nie spóźnij się.
Zapraszam do ogrodu.
- Bronte, jak uroczo wyglądasz. - Dziękuję za zaproszenie.
Cudownie znów cię widzieć.
- Podobno masz nowe mieszkanie. - Tak.
Może to i nie pornografia, ale czy to można nazwać sztuką?
A prace pańskiej córki?
Lafayette zsiadł z konia i ucałował
- mojego przodka. - Musiał do tego zsiadać?
To głupota, sadzić drzewa, nie mając o niczym pojęcia.
Oczywiście, nikt mnie nie słucha.
Jestem tylko laikiem.
Otworzę. To pewnie Lauren. Artystka ma prawo się spóźniać.
- Nareszcie! - Cześć.
Georges Faure
z Paryża.
Wejdź.
To gość Bronte.
- Nie pogniewasz się? - Skąd!
Zostawiła biedaka samego.
Zapraszam.
Jest kompozytorem, znajdziecie wspólny język.
Mama gra trochę na fortepianie. Trochę.
- Jeszcze jedno nakrycie. - Proszę państwa!
To jest Georges Faure,
znakomity francuski kompozytor.
Pan mieszka w Paryżu, Georges?
Siedział sam jak palec. Chyba miał ochotę wyjść.
To nic.
Simon i Grace będą niedługo świętować 40. rocznicę ślubu.
A pan jest żonaty, Georges?
Ja? Cóż...
- Zazwyczaj nie. - A cóż to znaczy?
- Normalnie nie jestem. - Rozwodzisz się.
Tak, z całą pewnością.
- Nigdy nie wyjdziesz za mąż. - Skąd ta pewność?
Jesteś wybredna.
Skończysz jak stara Kate Hepburn, otoczona
- roślinami. - Byli nudni albo pospolici.
- Szkoda życia. - Zmień kryteria.
Jesteś miła. Poszukaj miłego faceta, będzie miła para.
- Miły. Co za okropne słowo. - Phil jest miły, prawda?
Phil jest inny. To ogrodnik.
Pan jest spokrewniony?
Spokrewniony?
- Z tym sławnym Faure? - A kto to taki?
TenFaure.
Gabriel.
Uwielbiam jego kameralistykę.
I utwory na harfę...
Są takie... zmysłowe.
Liczymy na dary.
Ogródki zmieniły życie tych dzieci...
Mam nadzieję, że mnie zrozumiesz...
ale zniszczenie ogrodu byłoby zbrodnią.
Nie potrafię. Radość, jaką mi dawał,
powinna się stać udziałem kolejnego właściciela. Zrozum mnie.
A teraz, Georges Faure.
Nie, słabo gram...
Prosimy.
- Jeden z pańskich utworów. - Musimy uciekać.
Tak, Georges musi odpocząć.
- Może jednak? Jeden utworek. - Prosimy.
Nieczęsto gościmy samego Faure.
- To prawda. - No, Georges...